Η αντιβίωση για ιγμορίτιδα βοηθά μόνο όταν τη λοίμωξη την προκαλούν βακτήρια, κάτι που ισχύει στη μειονότητα των περιπτώσεων. Οι περισσότερες οξείες ιγμορίτιδες είναι ιογενείς και υποχωρούν μόνες τους μέσα σε επτά έως δέκα ημέρες. Το αν χρειάζεστε αντιβιοτικό το κρίνει ο ιατρός, με βάση τη διάρκεια και την πορεία των συμπτωμάτων.
Κάθε χειμώνα, όπως μας διαβεβαιώνουν οι γιατροί, παρατηρείται έξαρση της ιγμορίτιδας. Υπολογίζεται, μάλιστα, ότι τη συγκεκριμένη εποχή στις ΗΠΑ περίπου 25 εκατομμύρια Αμερικανοί επισκέπτονται τα ιατρεία για τη θεραπεία της ιγμορίτιδας και σε ένα ποσοστό 85-98% τα συμπτώματά τους αντιμετωπίζονται με αντιβίωση. Αντίστοιχα στοιχεία για τη χώρα μας δεν υπάρχουν, ωστόσο οι περισσότεροι έλληνες ωτορινολαρυγγολόγοι χορηγούν εξαρχής αντιβίωση. Όμως, στην πραγματικότητα τέτοιες λοιμώξεις δεν αντιμετωπίζονται πάντοτε αποτελεσματικά με τη φαρμακευτική αγωγή. Την αποτελεσματικότητα των αντιβιοτικών αλλά και των τοπικών αποσυμφορητικών σπρέι στην ιγμορίτιδα αμφισβητεί επίσης πρόσφατη βρετανική έρευνα.
Η νέα έρευνα αλλάζει τα δεδομένα;
Η έρευνα εκπονήθηκε από το Πανεπιστήμιο του Southampton στην Αγγλία και δημοσιεύτηκε στην ιατρική επιθεώρηση «Journal of the American Medical Association». Υποστηρίζει ότι τα αντιβιοτικά και τα εισπνεόμενα στεροειδή φάρμακα συνήθως δεν περιορίζουν δραστικά τα συμπτώματα της οξείας ιγμορίτιδας. Oι ερευνητές αξιολόγησαν την ανταπόκριση στη θεραπεία 240 ενηλίκων με ιγμορίτιδα: Συγκεκριμένα χορήγησαν στους μισούς αντιβίωση και εισπνεόμενα στεροειδή και στους υπόλοιπους εικονικά φάρμακα. Η εξέλιξη της νόσου και στις δύο ομάδες ήταν περίπου η ίδια. Έτσι, συνιστούν οι ασθενείς να στρέφονται κυρίως στη χρήση αναλγητικών, αφήνοντας τον οργανισμό τους να ενεργοποιεί τους μηχανισμούς αυτοθεραπείας, σε διάστημα 3 ημερών έως και 3 εβδομάδων. Τα δε ρινικά σπρέι μπορούν να βοηθήσουν σε ελαφριές περιπτώσεις οξείας ιγμορίτιδας.
«Ναι» στην αντιβίωση, υπό όρους
Σχολιάζοντας σε ξένα έντυπα τη μελέτη των Βρετανών, ο δρ. Michael Stewart, πρόεδρος του Ωτορινολαρυγγολογικού Τμήματος του «Presbyterian-Weill Cornell» Medical Center στη Νέα Υόρκη, υποστήριξε ότι ναι μεν τα συμπεράσματά της είναι σημαντικά, αλλά δεν θα πρέπει να αποτελέσουν κανόνα για την αντιμετώπιση της ιγμορίτιδας από εδώ και στο εξής. Ειδικότερα, τόνισε ότι δεν θα πρέπει να καταδικάζονται συλλήβδην οι αντιβιώσεις και ότι, όταν είναι αναγκαίο, θα πρέπει να χορηγούνται στους ασθενείς, αφού όμως πρώτα έχει βρεθεί η ακριβής αιτία που προκαλεί την ιγμορίτιδα. Το συμπέρασμα της μελέτης είναι χρήσιμο και πράγματι υπάρχουν περιπτώσεις που δεν θα έπρεπε ένας ασθενής να πάρει αντιβίωση, για παράδειγμα στην περίπτωση ιογενούς φαρυγγίτιδας, που τα συμπτώματά της μοιάζουν με αυτά της ιγμορίτιδας. Γι’ αυτόν το λόγο, η διάγνωση θα πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή. Ωστόσο, σε κάποιες περιπτώσεις, εξετάσεις (π.χ. ακτινογραφία ή αξονική τομογραφία) που είναι απαραίτητες για να βρεθεί η αιτία τελικά δεν γίνονται. Αυτό συμβαίνει είτε για οικονομικούς λόγους είτε γιατί ο ασθενής απαγορεύεται να εκτεθεί σε ακτινοβολία (π.χ. ένα παιδί ή μία έγκυος).
Πότε εκδηλώνεται η ασθένεια;
Τις περισσότερες φορές η ιγμορίτιδα εκδηλώνεται μετά από κρυολόγημα και οφείλεται σε μικρόβιο ή σε ιό. Επίσης, πολύ συχνά, εμφανίζεται λόγω κάποιου ιού και έπειτα βρίσκει το κατάλληλο έδαφος ένα μικρόβιο και αναπτύσσεται. Τότε πρόκειται για λοίμωξη μεικτού τύπου. Την εκδήλωσή της ευνοούν και διάφορες αλλεργίες (αλλεργία στη σκόνη, στη γύρη κλπ.). Επεισόδια ιγμορίτιδας μπορεί να εμφανίζει κάποιος κι όταν υπάρχει ανατομική ανωμαλία στην περιοχή, όπως για παράδειγμα σκολίωση του ρινικού διαφράγματος ή ρινικοί πολύποδες. Επίσης, μια μόλυνση στα δόντια της πάνω γνάθου μπορεί να επεκταθεί στα ιγμόρεια. Σπάνια, η λοίμωξη μπορεί να οφείλεται στην ανάπτυξη κάποιου μύκητα. Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί όταν η άμυνα του οργανισμού έχει «πέσει» πολύ, όπως στην περίπτωση που κάποιος πάσχει από AIDS κλπ.
Η διάγνωση δεν είναι πάντοτε εύκολη
Τα συμπτώματα της ιγμορίτιδας μοιάζουν πολύ με εκείνα του κρυολογήματος. Όμως, ένας έμπειρος ωτορινολαρυγγολόγος μπορεί να διαγνώσει αν πρόκειται για ένα κρυολόγημα που «επιμένει» ή για μια ιγμορίτιδα, και μάλιστα μικροβιακή, που «δίνει» συγκεκριμένα συμπτώματα. Αυτά είναι:
- Πυρετός
- Δυνατός πονοκέφαλος
- Εστιασμένος πόνος γύρω από τη μύτη, τα μάτια, τα μάγουλα ή το μέτωπο
- Πυώδεις κιτρινοπράσινες εκκρίσεις από τη μύτη
- Βήχας
- Πόνος στα δόντια της άνω γνάθου
- Απώλεια όσφρησης ή γεύσης ή ακόμη και ακοής σε προχωρημένες καταστάσεις.
Ποιες εξετάσεις είναι αναγκαίες;
Συνήθως οι γιατροί προχωρούν σε εξετάσεις όταν η αντιβίωση ή οι αντιβιώσεις που έχει πάρει ο ασθενής δεν είναι αποτελεσματικές. Ας τις δούμε με τη σειρά που συστήνονται:
- Απλή εξέταση αίματος: Συχνά είναι αναγκαία, πριν πάρει ο ασθενής αντιβίωση, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν η λοίμωξη οφείλεται πράγματι σε κάποιο μικρόβιο (αυξημένα λευκά αιμοσφαίρια, πολυμορφοπύρηνα).
- Ακτινογραφία: Μια ακτινογραφία στην περιοχή της ρινικής κοιλότητας θα δείξει εάν τα ιγμόρεια είναι γεμάτα με αέρα ή με πύο.
- Αξονική τομογραφία: Μας δίνει και την καλύτερη εικόνα για την κατάσταση των ιγμορείων. Όμως, οι γιατροί δεν καταφεύγουν αμέσως στην εξέταση αυτή, γιατί το κόστος της είναι υψηλό και επιπλέον γιατί «φορτώνει» τον ασθενή με ακτινοβολία. Την επιλέγουν μόνο όταν η κατάσταση είναι σοβαρή ή εξετάζεται το ενδεχόμενο να προχωρήσουν σε επέμβαση.
- Καλλιέργεια βλέννας: Σπάνια ένας γιατρός αποφασίζει να κάνει κάτι τέτοιο. Σε αυτό καταφεύγει μόνο στην περίπτωση που έχει εξαντλήσει όλα τα θεραπευτικά μέσα ή θέλει να αποφύγει την επέμβαση. Πρέπει να γίνει παρακέντηση στα ιγμόρεια και να ληφθεί βλέννα για μικροβιολογική ανάλυση, προκειμένου να εντοπιστεί το μικρόβιο, ο ιός ή ο μύκητας που αντιστέκεται στη θεραπεία.
Πώς θα απαλλαγείτε από τη λοίμωξη;
Πέρα από την αντιβίωση, την οποία μόνος αρμόδιος για να συνταγογραφήσει είναι ο γιατρός σας, μπορείτε να καταφύγετε και σε κάποια από τις ακόλουθες εναλλακτικές ή συμπληρωματικές λύσεις:
- Τοπικά αποσυμφορητικά: Πρόκειται για σπρέι που προκαλούν αγγειοσύσπαση για να «απελευθερώσουν» τη μύτη. Φροντίστε μόνο να μην τα χρησιμοποιείτε πάνω από 5 ημέρες, επειδή ενδέχεται να σας προκαλέσουν εθισμό και να παρουσιάσετε φαρμακευτική ρινίτιδα.
- Αντιισταμινικά: Αν η ιγμορίτιδα οφείλεται σε κάποια αλλεργία.
- Εσωτερικές πλύσεις στη μύτη: Χρησιμοποιήστε φυσιολογικό ορό ή θαλασσινό νερό και, ταυτόχρονα, καταναλώνετε πολλά υγρά, ώστε να απομακρύνεται και να ρευστοποιείται η βλέννα πιο εύκολα.
- Εισπνοή ατμών: Μπορείτε να εισπνεύσετε υδρατμούς ή ατμούς αφεψήματος χαμομηλιού, ευκαλύπτου, μέντας ή λεβάντας, που έχουν αντιφλεγμονώδη δράση και βοηθούν στη ρευστοποίηση της βλέννας.
- Καθαρός αέρας: Αερίζετε καλά το σπίτι σας και τοποθετήστε φίλτρο στο κλιματιστικό (αν δεν έχει ήδη) για τη σκόνη, τα αιωρούμενα σωματίδια και τη γύρη ή χρησιμοποιήστε έναν ιονιστή αέρα.
Προλάβετε την ιγμορίτιδα
Υπάρχουν τρία βασικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να περιορίσετε τις πιθανότητες να εμφανίσετε ιγμορίτιδα.
- Σε περιόδους επιδημιών, να μη συχνάζετε σε κλειστούς χώρους με πολύ κόσμο και να μην έρχεστε σε επαφή με άτομα που έχουν ήδη κάποια λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος.
- Να κοιμάστε καλά, να τρώτε σωστά και να ξεκουράζεστε, ώστε το ανοσοποιητικό σας σύστημα να μην είναι ευάλωτο σε λοιμώξεις.
- Όταν έχετε συνάχι, φροντίζετε η μύτη σας να παραμένει ανοιχτή, ώστε να διευκολύνεται η αναπνοή σας και να αερίζονται σωστά οι παραρρίνιοι κόλποι.
Πράγματα που πρέπει να αποφεύγετε
Κάποιες «κακές» συνήθειες ή δραστηριότητες που μπορούν να επιδεινώσουν την κατάστασή σας αν έχετε ιγμορίτιδα:
- Το κάπνισμα και το αλκοόλ Εμποδίζουν την καλή αιμάτωση της περιοχής, με αποτέλεσμα οι βλεννογόνοι να πρήζονται περισσότερο.
- Το κολύμπι σε πισίνες με χλωριωμένο νερό Επειδή το χλώριο μπορεί να ερεθίσει τη μύτη σας.
- Τις βουτιές Ή το υποβρύχιο ψάρεμα Γιατί οι αλλαγές της ατμοσφαιρικής πίεσης επιβαρύνουν την κατάστασή σας.
- Τα ταξίδια με αεροπλάνο, για τον ίδιο λόγο. Αν δεν είναι δυνατόν να τα αποφύγετε, τουλάχιστον φροντίστε, πριν ταξιδέψετε, να έχετε ξεκινήσει την αγωγή που σας έχει υποδείξει ο γιατρός σας. (Καλό είναι να ψεκάζετε τη μύτη σας με αποσυμφορητικό σπρέι λίγο πριν το ταξίδι, αλλά και κατά τη διάρκειά του.)
- Να οδηγείτε Ή να ανεβαίνετε σε μηχανή Γιατί ο αέρας που μπαίνει με ορμή στη μύτη σας επιδεινώνει την κατάσταση.
Προσοχή στα γιατροσόφια!
Πολλοί καταφεύγουν στη χρήση πικραγγουριάς, που χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα μέχρι της ημέρες μας για την αντιμετώπιση της ιγμορίτιδας. Ωστόσο, η κλασική ιατρική είναι αντίθετη με τη χρήση της, παρά το γεγονός ότι ορισμένοι άνθρωποι που το έχουν δοκιμάσει έχουν δει βελτίωση. Η άρνηση αυτή στηρίζεται στο γεγονός ότι η πικραγγουριά περιέχει μεγάλες συγκεντρώσεις τοξικών ουσιών που μπορεί να βλάψουν τον οργανισμό. Χρησιμοποιώντας την, υπάρχουν δύο ενδεχόμενα:
- Οι τοξικές ουσίες που περιέχει να ερεθίσουν τους βλεννογόνους της μύτης σας και να σας προκαλέσουν πολλές εκκρίσεις, που θα συμπαρασύρουν το πύον και θα ανακουφιστείτε.
- Να μη συμβεί τίποτε από τα παραπάνω και αντίθετα να παρουσιάσετε αναφυλαξία, ερεθισμό, τοπικό έγκαυμα ή ακόμα και σοβαρό αλλεργικό επεισόδιο. Οπότε, είναι καλύτερο να αποφύγετε αυτό το γιατροσόφι, επειδή δεν ξέρετε πώς θα αντιδράσει ο οργανισμός σας.
4 βήματα για σωστές πλύσεις
Αν ακολουθήσετε τις παρακάτω οδηγίες, οι ρινικές πλύσεις που θα κάνετε θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικές.
1ο βήμα: Γεμίστε μια σύριγγα με θαλασσινό νερό ή φυσιολογικό ορό που θα αγοράσετε από το φαρμακείο.
2ο βήμα: Γείρετε το κεφάλι σας πρώτα προς τον έναν ώμο.
3ο βήμα: Αδειάστε το περιεχόμενο της σύριγγας στο ρουθούνι που «βλέπει» προς τα επάνω. Για παράδειγμα, αν έχετε γείρει δεξιά, αδειάστε τη σύριγγα στο αριστερό ρουθούνι. (Στη συνέχεια, επαναλάβετε από την αντίθετη πλευρά.)
4ο βήμα: Ρουφήξτε με δύναμη και αν μπορείτε, βγάλτε το νερό από το στόμα. Αν πάλι δυσκολεύεστε να κάνετε αυτές τις κινήσεις, στα φαρμακεία κυκλοφορεί φυσιολογικός ορός που στο μπουκάλι του έχει προσαρμοσμένο έναν εκτοξευτήρα, ώστε το υγρό να φτάνει βαθιά μέσα στη μύτη, χωρίς να απαιτείται από εσάς μεγάλη προσπάθεια.
Ιογενής ή μικροβιακή ιγμορίτιδα: τα σημάδια που μετράνε
Το χρώμα της βλέννας δεν αρκεί για να ξεχωρίσει τη μία από την άλλη. Κιτρινοπράσινες εκκρίσεις βγαίνουν και σε ένα απλό κρυολόγημα. Αυτό που κοιτάζει ο ΩΡΛ είναι κυρίως ο χρόνος και η εξέλιξη. Τρεις εικόνες κάνουν πιθανή τη μικροβιακή λοίμωξη:
- Συμπτώματα που επιμένουν πάνω από δέκα ημέρες χωρίς καμία τάση βελτίωσης.
- Η «διπλή επιδείνωση». Το κρυολόγημα πάει να περάσει και, γύρω στην πέμπτη με έβδομη ημέρα, ο πόνος στο πρόσωπο, ο πυρετός και οι εκκρίσεις ξαναχειροτερεύουν.
- Βαριά έναρξη. Υψηλός πυρετός μαζί με πυώδεις εκκρίσεις και έντονο πόνο στο πρόσωπο για τρεις έως τέσσερις συνεχόμενες ημέρες από την αρχή.
Αν δεν ταιριάζετε σε καμία από τις τρεις εικόνες, το πιθανότερο είναι ότι έχετε ιογενή ιγμορίτιδα. Εκεί το αντιβιοτικό δεν συντομεύει τη νόσο. Βοηθούν οι ρινικές πλύσεις, τα υγρά, η ξεκούραση και τα αναλγητικά που θα σας συστήσει ο ιατρός.
Γιατί δεν παίρνουμε αντιβίωση «για καλό και για κακό»
Η αντιβίωση που δεν χρειάζεται δεν είναι αθώα. Έχει κόστος για εσάς και για όλους.
- Παρενέργειες. Διάρροια, πόνος στο στομάχι, μυκητιάσεις και αλλεργικές αντιδράσεις εμφανίζονται αρκετά συχνά.
- Μικροβιακή αντοχή. Κάθε άσκοπη χρήση δίνει στα βακτήρια την ευκαιρία να «μάθουν» το φάρμακο. Την επόμενη φορά που θα το χρειαστείτε πραγματικά, μπορεί να μην αποδώσει.
- Ψευδής σιγουριά. Αν η αιτία είναι αλλεργία ή ανατομικό πρόβλημα, η αντιβίωση απλώς καθυστερεί τη σωστή διάγνωση.
Γι’ αυτό σε ήπιες περιπτώσεις ο ιατρός μπορεί να προτείνει παρακολούθηση για λίγες ημέρες πριν αποφασίσει. Δεν είναι αμέλεια. Είναι η στάση που προτείνουν σήμερα οι διεθνείς οδηγίες.
Όταν ο ιατρός σας δώσει αντιβίωση: τι να προσέξετε
- Πάρτε την ακριβώς όπως σας ορίστηκε, στις ώρες και για τις ημέρες που αναγράφονται. Μην τη σταματήσετε επειδή νιώσατε καλύτερα, εκτός αν σας το πει ο ιατρός.
- Μη χρησιμοποιείτε κουτί που περίσσεψε από παλιά λοίμωξη, ούτε αντιβιοτικό που «έπιασε» σε συγγενή.
- Ενημερώστε για αλλεργίες σε φάρμακα, εγκυμοσύνη, θηλασμό και για κάθε άλλη αγωγή που λαμβάνετε.
- Αν μέσα σε δύο με τρεις ημέρες δεν δείτε βελτίωση ή αν χειροτερέψετε, επικοινωνήστε ξανά. Μπορεί να χρειάζεται αλλαγή σχήματος ή περαιτέρω έλεγχος.
- Εξάνθημα, πρήξιμο στα χείλη ή στο πρόσωπο και δυσκολία στην αναπνοή μετά τη λήψη είναι λόγος για άμεση ιατρική βοήθεια.
Επείγοντα σημάδια στην ιγμορίτιδα
Οι επιπλοκές είναι σπάνιες. Όταν όμως η λοίμωξη επεκταθεί προς το μάτι ή το κρανίο, χρειάζεται νοσοκομείο χωρίς καθυστέρηση. Αναζητήστε επείγουσα εκτίμηση αν παρατηρήσετε:
- πρήξιμο ή κοκκίνισμα γύρω από το μάτι, πόνο στις κινήσεις του ματιού ή διπλή όραση,
- πολύ έντονο πονοκέφαλο που δεν μοιάζει με κανέναν προηγούμενο,
- δυσκαμψία στον αυχένα, σύγχυση ή υπνηλία,
- υψηλό πυρετό που επιμένει,
- πρήξιμο στο μέτωπο.
Ιγμορίτιδα που επιστρέφει παρά τις αντιβιώσεις
Αν κάνετε τρεις, τέσσερις κούρσες αντιβίωσης τον χρόνο, ή αν τα συμπτώματα κρατούν πάνω από δώδεκα εβδομάδες, το πρόβλημα σπάνια λύνεται με ένα ακόμη αντιβιοτικό. Στη χρόνια ιγμορίτιδα κυριαρχεί η φλεγμονή του βλεννογόνου και όχι το μικρόβιο. Εκεί η βάση της θεραπείας είναι οι πλύσεις και τα ρινικά κορτικοστεροειδή σπρέι, πάντα με ιατρική οδηγία.
Ο ΩΡΛ θα ψάξει τι κρατά τα ιγμόρεια κλειστά: αλλεργική ρινίτιδα, πολύποδες μύτης, σκολίωση διαφράγματος ή οδοντικό πρόβλημα. Η ενδοσκόπηση της μύτης και, όπου χρειάζεται, η αξονική τομογραφία δίνουν την απάντηση. Όταν η συντηρητική αγωγή δεν αρκεί, συζητείται η ενδοσκοπική χειρουργική των ιγμορείων (FESS).
Συχνές Ερωτήσεις για την αντιβίωση στην ιγμορίτιδα
Ποια είναι η καλύτερη αντιβίωση για ιγμορίτιδα;
Δεν υπάρχει μία «καλύτερη» αντιβίωση για όλους. Η επιλογή εξαρτάται από την ηλικία, τις αλλεργίες σας, το αν πήρατε πρόσφατα άλλο αντιβιοτικό, τα μικρόβια που κυκλοφορούν στην περιοχή και το πόσο βαριά είναι η λοίμωξη. Αυτά τα σταθμίζει ο ιατρός αφού σας εξετάσει. Το αντιβιοτικό που βοήθησε έναν γνωστό σας μπορεί να είναι ακατάλληλο ή και επικίνδυνο για εσάς.
Πόσες μέρες παίρνω αντιβίωση για ιγμορίτιδα;
Τη διάρκεια την ορίζει ο ιατρός που συνταγογραφεί, ανάλογα με το φάρμακο, την ηλικία και τη βαρύτητα της λοίμωξης. Διαφέρει από ασθενή σε ασθενή και συνήθως είναι μεγαλύτερη στα παιδιά και στις επίμονες περιπτώσεις. Ακολουθήστε ακριβώς τη συνταγή σας. Μη συντομεύετε και μην παρατείνετε την αγωγή με δική σας πρωτοβουλία, ακόμη και αν τα συμπτώματα υποχωρήσουν νωρίς.
Περνάει η ιγμορίτιδα χωρίς αντιβίωση;
Ναι, στις περισσότερες περιπτώσεις. Η οξεία ιογενής ιγμορίτιδα υποχωρεί μόνη της μέσα σε επτά έως δέκα ημέρες, ενώ και αρκετές ήπιες μικροβιακές λοιμώξεις περνούν χωρίς αντιβιοτικό. Στο διάστημα αυτό ανακουφίζουν οι ρινικές πλύσεις με φυσιολογικό ορό, τα πολλά υγρά και η ξεκούραση. Αν τα συμπτώματα ξεπεράσουν τις δέκα ημέρες ή επιδεινωθούν ξαφνικά, χρειάζεστε εξέταση.
Η πράσινη βλέννα σημαίνει ότι χρειάζομαι αντιβίωση;
Όχι απαραίτητα. Το κιτρινοπράσινο χρώμα οφείλεται στα κύτταρα της άμυνας που συγκεντρώνονται στη βλέννα και εμφανίζεται εξίσου σε ιώσεις. Μόνο του δεν αποδεικνύει μικροβιακή λοίμωξη. Ο ιατρός συνεκτιμά πόσες ημέρες κρατούν τα συμπτώματα, αν υπήρξε επιδείνωση μετά από αρχική βελτίωση, τον πυρετό και τον πόνο στο πρόσωπο πριν αποφασίσει αν χρειάζεται αντιβιοτικό.
Πήρα αντιβίωση και η ιγμορίτιδα δεν πέρασε. Τι κάνω;
Επικοινωνήστε ξανά με τον ιατρό σας και μην ξεκινήσετε δεύτερο αντιβιοτικό μόνοι σας. Η αποτυχία μπορεί να σημαίνει ότι η λοίμωξη ήταν ιογενής, ότι το μικρόβιο είναι ανθεκτικό ή ότι υπάρχει αιτία που δεν λύνεται με φάρμακα, όπως πολύποδες ή αλλεργία. Ο ΩΡΛ θα ελέγξει τη μύτη ενδοσκοπικά και μπορεί να ζητήσει απεικόνιση, για παράδειγμα υπέρηχο ιγμορείων.
Χρειάζεται αντιβίωση το παιδί με ιγμορίτιδα;
Όχι πάντα. Τα παιδιά περνούν πολλές ιώσεις τον χρόνο και η μύτη που τρέχει για λίγες ημέρες είναι αναμενόμενη. Ο παιδίατρος ή ο ΩΡΛ σκέφτεται αντιβίωση όταν η καταρροή και ο βήχας, ιδίως ο νυχτερινός, κρατούν πάνω από δέκα ημέρες χωρίς βελτίωση ή όταν υπάρχει υψηλός πυρετός με πυώδεις εκκρίσεις. Πρήξιμο γύρω από το μάτι στο παιδί θέλει άμεση εξέταση.